(แช่ม สุนทรวาทิน)
พระยาเสนาะดุริยางค์
เป็นบุตรคนโตของครูช้อย
และนางไผ่ สุนทรวาทิน
ได้ฝึกฝนวิชาดนตรี จากครูช้อย
ผู้เป็นบิดา จนมีความแตกฉาน
ต่อมาเจ้าพระยาเทเวศน์วงศ์วิวัฒน์
(ม.ร.ว. หลาน กุญชร)
ได้ขอตัวมาเป็นนักดนตรีในวงปี่พาทย์ของท่าน
ท่านเข้ารับราชการ เมื่อ พ.ศ. 2422
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น
ขุนเสนาะดุริยางค์ ในปี พ.ศ. 2446
ตำแหน่งเจ้ากรมพิณพาทย์หลวงจึงโปรดให้เลื่อนเป็นหลวงเสนาะดุริยางค์ในปีพ.ศ.2453ในตำแหน่งเดิมจนถึงสมัย
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
โปรดให้เลื่อนเป็น
พระเสนาะดุริยางค์
รับราชการในกรมมหรสพหลวง
และได้รับพระราชทานเหรียญดุษฎีมาลา
เข็มศิลปวิทยา
ด้วยความซื่อสัตย์
และมีความจงรักภักดี
ท่านจึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น
พระยาเสนาะดุริยางค์ ในปี พ.ศ. 2468
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ท่านได้รับมอบหมายให้ควบคุมวงพิณพาทย์ของเจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี
(ม.ร.ว. ปุ้ม มาลากุล)
เสนาบดีกระทรวงวัง
วงพิณพาทย์วงนี้
นับได้ว่าเป็นการรวบรวมผู้มีฝีมือ
ซึ่งต่อมาได้เป็นครูผู้ใหญ่
เป็นที่รู้จักนับถือโดยทั่วไป
เช่น ครูเทียม คงลายทอง
ครูพริ้ง ดนตรีรส ครูสอน วงฆ้อง
ครูมิ ทรัพย์เย็น ครูแสวง โสภา
ครูผิว ใบไม ้ครูทรัพย ์นุตสถิตย
์ครูอรุณ กอนกุล ครูเชื้อ นักร้อง
และครูทองสุข
คำศิริพระยาเสนาะดุริยางค ์
ถึงแก้อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2492
เมื่อมีอายุได้ 83 ปี